I am late! I am late!(?)

Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων…σε καρτούν, σε ταινία, σε παραμύθι …μια ιστορία γραμμένη για να αλλάζει σημασία κάθε φορά που κάποιος την ακούει…Είναι αόριστη και προσαρμόζεται…Η βαλίτσα είναι ακριβώς πίσω μου, μόλις τη γέμισα και σε 2 ώρες φεύγω για το αεροδρόμιο…με το λεωφορείο λόγω της απεργίας των ταξί και το σκυλί παραμάσχαλα…Πακέταρα (πάλι) χωρίς λίστα(!), μια νεοαποχθείσα συνήθεια (τόσο κόντρα ρόλος…) που την επαναλαμβάνω και ο Θεός βοηθός… Σε 3 ωρίτσες πρέπει να φύγω και λέω να μην κοιμηθώ..οπότε.. Η Αλίκη! Στην Αλίκη –από μικρή- με είχαν κερδίσει συγκεκριμένες στιγμές…Το τσάι και ο χορός, τα ζαχαρωτά «Eat Me» και ο λαγός*… Υπάρχουν πολλές απόψεις για το τι μπορεί να αντιπροσωπεύει ο λαγός στο παραμύθι…άλλοι λένε ότι ουσιαστικά η εμφάνισή του «ξεχωρίζει» τα κεφάλαια, άλλοι ότι αναφέρεται στην σημασία των τυχαίων γεγονότων στη ζωή μας, και άλλοι ότι απλά αφορά στην έννοια του χρόνου. Ο χρόνος λοιπόν, και εγώ με μια βαλίτσα από πίσω μου έτοιμη να με πάει στις πολυαναμενόμενες διακοπές όπου σκοπό έχουμε να «αφήσουμε το ρολόι πίσω μας» και άλλα τέτοια τσιτάτα**…

*O λαγός στην ταινία τρέχει φωνάζοντας "I am late! I am late!" και κοιτάει συνέχεια το μεγάλο του ρολόι, και εγώ φεύγω διακοπές!

**Πιστεύω ότι στους νησιώτες θα πρέπει να φαινόμαστε εντελώς κουλοί έτσι όπως φτάνουμε με την ψυχή στο στόμα, αν το δείς σαν εικόνα πρέπει να φαίνεται αστείο…

Woke up this morning...

Οι τελευταίοι 2 μήνες είναι μια εναλλαγή του ροζ και του γκρι…τι να πω…αυτές τις μέρες ξυπνάω με το Woke up this morning των Alabama 3. Δεν είναι από την Alabama, ούτε είναι 3, αλλά είναι τρελλοί και παίζουν απίστευτα. Από τότε που τους είδα πρώτη φορά στο Brixton, έχω ακούσει αυτό το τραγούδι άπειρες φορές...και πολύ δυνατα!Πόσο πολύτιμη είναι η σιωπή όταν όλοι μα όλοι μιλούν…οι μέρες των αγανακτησμένων είναι εδώ και ζήσαμε ένα δύσκολο Ιούνιο….έχω βαρεθεί να διαβάζω, έχω βαρεθεί να ακούω κάθετες απόψεις…προτιμώ να χορεύω σε αυτό το ρυθμό..

The Wedding!

Για τον Μιχάλη, που παντρεύτηκε τη Δάφνη...

http://www.youtube.com/watch?v=_1a_nXU4jX8&feature=related

6 days later I feel confused...(?)

one step forward, one step back(?) Δεν ξέρω...έξι μέρες μετά και στην πόλη αυτή έχουν γίνει τόσα άσχημα πράγματα (!), και μάλιστα το ένα μετά το άλλο, καθημερινά... μπάς και όλα μαζί δώσουν στον κόσμο την πραγματική εικόνα, την πραγματική διάσταση... 

Είναι αδύνατον να μην προβληματιστείς...και έτσι κάνω και εγώ, σκεπτόμενη τα όσα έγιναν, μάλιστα λίγα μέτρα από τη φωτό του ρόζ κτιρίου...

Το σκέφτομαι καιρό, ότι το χειρότερο στην δική μας γενιά, είναι ότι πολλοί από εμάς ζουν ο κάθε ένας στον δικό του μικρόκοσμο..και δύσκολα βγαίνουμε από αυτόν για να δούμε τι άλλο υπάρχει... τί συμβαίνει...Νμίζω ότι αυτή η τελευταία εβδομάδα μας έκανε να βγούμε για αρκετές στιγμές από τον μικρόκοσμό μας, και  -ως αισιόδοξη φύση- ελπίζω ότι αυτό σύνέβη για καλό...Άλλωστε και οι απαντήσεις, μετά από προβληματισμό βρίσκονται...

Influences(?)

O φίλος μου ο Flying Shrink πετάει στην Αθήνα και γράφει τόσο μα τόσο ωραία στο blog του...πότε ποιήματα, πότε ιστορίες με φωτογραφίες, με πολύ φαντασία, αλήθεια και ευαισθησία, όπως εκείνο το ποίημα που είχε φωτογραφία από τις ελίτσες της φίλης του και με έκανε να σκεφτώ τόσα.....Influences λοιπόν, σε μία εποχή που τόσο δύσκολα "επηρεάζομαι"...(?) Τις προάλες ήμασταν μαζί για καφέ στα Εξάρχεια, όταν καθίσαμε απέναντι από αυτό το ροζ κτίριο...σχεδόν μαζί το βγάλαμε φωτογραφία (ναι αυτά είναι τα χέρια του...το πρόσωπο παραμένει incognito όπως όλοι οι μεγάλοι στάρ)...

Η παρέα μιλούσε και μιλούσε...εγώ πάλι κοιτώντας το ροζ αυτό κτίριο, τόσο ξέχωρο και αναρχικά ρόζ, θυμήθηκα μια κουβέντα που έλεγα στον εαυτό μου όταν είχα επιστρέψει στην Αθήνα από το Λονδίνο....θυμάμαι πόσο δύσκολο ήταν για μένα να βρίσκω ομορφιές μέσα στην πόλη και πόσο μου έλειπαν τα πάρκα, τα φαρδιά πεζοδρόμια, το ποτάμι, τα παρόχθια μπαράκια και οι βόλτες μου εκεί...και θυμήθηκα, τότε πως κάθε φορά που έβρισκα κάτι όμορφο στην Αθήνα, έλεγα στον εαυτό μου " Μα κοίτα κάτι όμορφες γωνιές που έχει αυτή η πόλη", έτσι σαν φάρμακο...6 χρόνια μετά μου αρέσει η Αθήνα, έχω πια τις αγαπημένες μου γωνιές και τα σημεία που είναι δικά μου...όπως αυτό που με κάνει να σκέφτομαι το Ελσάκι...μου αρέσουν οι γωνιές μου και οι άνθρωποί μου γύρω μου...αυτές τις μέρες I feel Loved :-)

Matthew Barney - Drawing Restraints

Leaving Omirou street by Docklands Light Railway (?)

Στο γραφείο μερικές φορές το ρολόι κολλάει…σύνηθες φαινόμενο το οποίο μοιραζόμαστε παγκόσμια οι εργαζόμενοι χωρίς να έχει δώσει κάποια απάντηση η επιστημονική κοινότητα…εκεί κάπου στο μεσημέρι λίγο πριν παραγγείλεις τον δεύτερο καφέ…

….και θέλω να φύγω και να διακτινιστώ…και να μπω στο τρένο…και να κάτσω στην τελευταία θέση ακουμπώντας τα πόδια μου στο πλαστικό απέναντι…και να πάω βόλτα την ώρα που δύει ο ήλιος, να κοιτάω τους δρόμους και τα δέντρα και αυτό το τόσο ωραίο σπίτι με τις πορσελάνες στην ντουλάπα που δεν κλείνει τις κουρτίνες αλλά αφήνει τους επιβάτες να κοιτούν όπως περνούν…μου λείπει αυτή η στροφή του τρένου…