The Wedding!

Για τον Μιχάλη, που παντρεύτηκε τη Δάφνη...

http://www.youtube.com/watch?v=_1a_nXU4jX8&feature=related

6 days later I feel confused...(?)

one step forward, one step back(?) Δεν ξέρω...έξι μέρες μετά και στην πόλη αυτή έχουν γίνει τόσα άσχημα πράγματα (!), και μάλιστα το ένα μετά το άλλο, καθημερινά... μπάς και όλα μαζί δώσουν στον κόσμο την πραγματική εικόνα, την πραγματική διάσταση... 

Είναι αδύνατον να μην προβληματιστείς...και έτσι κάνω και εγώ, σκεπτόμενη τα όσα έγιναν, μάλιστα λίγα μέτρα από τη φωτό του ρόζ κτιρίου...

Το σκέφτομαι καιρό, ότι το χειρότερο στην δική μας γενιά, είναι ότι πολλοί από εμάς ζουν ο κάθε ένας στον δικό του μικρόκοσμο..και δύσκολα βγαίνουμε από αυτόν για να δούμε τι άλλο υπάρχει... τί συμβαίνει...Νμίζω ότι αυτή η τελευταία εβδομάδα μας έκανε να βγούμε για αρκετές στιγμές από τον μικρόκοσμό μας, και  -ως αισιόδοξη φύση- ελπίζω ότι αυτό σύνέβη για καλό...Άλλωστε και οι απαντήσεις, μετά από προβληματισμό βρίσκονται...

Influences(?)

O φίλος μου ο Flying Shrink πετάει στην Αθήνα και γράφει τόσο μα τόσο ωραία στο blog του...πότε ποιήματα, πότε ιστορίες με φωτογραφίες, με πολύ φαντασία, αλήθεια και ευαισθησία, όπως εκείνο το ποίημα που είχε φωτογραφία από τις ελίτσες της φίλης του και με έκανε να σκεφτώ τόσα.....Influences λοιπόν, σε μία εποχή που τόσο δύσκολα "επηρεάζομαι"...(?) Τις προάλες ήμασταν μαζί για καφέ στα Εξάρχεια, όταν καθίσαμε απέναντι από αυτό το ροζ κτίριο...σχεδόν μαζί το βγάλαμε φωτογραφία (ναι αυτά είναι τα χέρια του...το πρόσωπο παραμένει incognito όπως όλοι οι μεγάλοι στάρ)...

Η παρέα μιλούσε και μιλούσε...εγώ πάλι κοιτώντας το ροζ αυτό κτίριο, τόσο ξέχωρο και αναρχικά ρόζ, θυμήθηκα μια κουβέντα που έλεγα στον εαυτό μου όταν είχα επιστρέψει στην Αθήνα από το Λονδίνο....θυμάμαι πόσο δύσκολο ήταν για μένα να βρίσκω ομορφιές μέσα στην πόλη και πόσο μου έλειπαν τα πάρκα, τα φαρδιά πεζοδρόμια, το ποτάμι, τα παρόχθια μπαράκια και οι βόλτες μου εκεί...και θυμήθηκα, τότε πως κάθε φορά που έβρισκα κάτι όμορφο στην Αθήνα, έλεγα στον εαυτό μου " Μα κοίτα κάτι όμορφες γωνιές που έχει αυτή η πόλη", έτσι σαν φάρμακο...6 χρόνια μετά μου αρέσει η Αθήνα, έχω πια τις αγαπημένες μου γωνιές και τα σημεία που είναι δικά μου...όπως αυτό που με κάνει να σκέφτομαι το Ελσάκι...μου αρέσουν οι γωνιές μου και οι άνθρωποί μου γύρω μου...αυτές τις μέρες I feel Loved :-)

Matthew Barney - Drawing Restraints

Leaving Omirou street by Docklands Light Railway (?)

Στο γραφείο μερικές φορές το ρολόι κολλάει…σύνηθες φαινόμενο το οποίο μοιραζόμαστε παγκόσμια οι εργαζόμενοι χωρίς να έχει δώσει κάποια απάντηση η επιστημονική κοινότητα…εκεί κάπου στο μεσημέρι λίγο πριν παραγγείλεις τον δεύτερο καφέ…

….και θέλω να φύγω και να διακτινιστώ…και να μπω στο τρένο…και να κάτσω στην τελευταία θέση ακουμπώντας τα πόδια μου στο πλαστικό απέναντι…και να πάω βόλτα την ώρα που δύει ο ήλιος, να κοιτάω τους δρόμους και τα δέντρα και αυτό το τόσο ωραίο σπίτι με τις πορσελάνες στην ντουλάπα που δεν κλείνει τις κουρτίνες αλλά αφήνει τους επιβάτες να κοιτούν όπως περνούν…μου λείπει αυτή η στροφή του τρένου…

Stereotypes(?)

Ορισμός:
Στερεότυπο: συμβατικός και απλουστευτικός χαρακτηρισμός που αποδίδεται στα μέλη μιας ομάδας ανθρώπων και βασίζεται σε γενικεύσεις.
Πάντα με εκνεύριζαν τα στερεότυπα...Εκεί κάπου στην εφηβεία κατάλαβα ότι "κάτι δεν μου πάει" και άρχισαν να κλωτσάνε! Δεν μπορούσα να καταλάβω (α) γιατί υπάρχουν, και (β) γιατί είναι τόσα πολλά! Σε κάθε άνθρωπο διαφορετικά, λιγότερα ή περισσότερα, αλλά πάντα εκεί! Αργότερα στη ζωή μου, κατάλαβα ότι ο λόγος που υπήρχαν είναι γιατί είναι ουσιαστικά "΄κληρονομικά...", τα αποκτάει ο κάθε ένας από τους γονείς του, σαν ένα μικρό χωράφι στη Νάξο...ή σαν ένα παλτό που του το φόρεσαν αλλά δεν του αρέσει, με την διαφορά ότι αφού τα στερεότυπα αυτά τα έχει "κληρονομήσει", μπορεί να μην τα θέλει κιόλας, "σαν αυτό το χωράφι που δεν το θυμάσαι καν πώς είναι"..και τέλος πάντων κάπου αργότερα "πετάει" από πάνω του ορισμένα από αυτά τα στερεότυπα, τα κάνει delete βρε παιδάκι μου...και όλα καλά!!!
και μετά μια μέρα σκέφτεσαι ότι και πάλι όμως έχεις στερεότυπα, σαφώς λιγότερα, αλλά πάλι έχεις, τα δικά σου...και έτσι απαντάς την δεύτερη ερώτηση...το γιατί υπάρχουν τόσα πολλά..... γιατί ακόμα και αυτοί που "δεν έχουν στερεότυπα", έχουν! Ta daaaa!!!!

Bohemian Rapsody(?)

Επέστρεψα από βόλτα στην θάλασσα, τό ΄πα και το ΄κανα τελικά και είχα δίκιο..και άκουγα James στο πήγαινε και Queen στο γύρνα...και ο ορίζοντας ήταν όπως πάντα εκεί έτοιμος, αυτή τη φορά με ήλιο, χωρίς σύννεφα (δεν ξέρω πώς τον προτιμώ)..Νομίζω ότι η βόλτα στην παραλιακή είναι κάθε φορά ξεχωριστή...αναγνωρίσιμη και διαφορετική, αφού σε κάθε στροφή μπορείς να σκεφτείς παλαιότερους ορίζοντες, και σε άλλες καινούριους...μπορείς να ακούς το "I want it all", το "Bohemian Rhapsody" και το "I want to break free", με όποια σειρά θέλεις ή και στο repeat...πάντως είχα δίκιο.